Super (op de) markt?
Door Ilse Leijs
“Ik kan de Zebraspritsen nergens vinden”, klinkt de stem van Erik als ik vanachter het aangrenzende schap aan kom lopen. “Die waren zeker van het Super-merk?” zeg ik terwijl ik het meterslange koekjesschap afspeur naar Erik’s favoriete koekje bij de koffie. Met deze woorden begint het verhaal van Ilse Leijs over de Prinsenbeekse supermarkten. Leijs schrijft regelmatig blogs op Hyves en levert nu dus een bijdrage op Prinsenbeeknieuws.nl.
Door Ilse Leijs
âIk kan de Zebraspritsen nergens vindenâ, klinkt de stem van Erik als ik vanachter het aangrenzende schap aan kom lopen. âDie waren zeker van het Super-merk?â zeg ik terwijl ik het meterslange koekjesschap afspeur naar Erikâs favoriete koekje bij de koffie. Met deze woorden begint het verhaal van Ilse Leijs over de Prinsenbeekse supermarkten. Leijs schrijft regelmatig blogs op Hyves en levert nu dus een bijdrage op Prinsenbeeknieuws.nl.
Zo te zien hebben ze ze echt niet. Wat ik wel zie is een kleurrijk schap met wereldgerechten van het huismerk, waarvan ik er enkele dankbaar in onze kar werp. Erik, die liever âerpel-groenten-vleesâ op zijn bord ziet verschijnen dan één of ander ondefinieerbaar prutje , trekt een vies gezicht.
Eigenlijk valt het gezoek in de nieuwe supermarkt best wel mee en hebben we alle benodigdheden voor de komende week zo bij elkaar gescharreld. Het is natuurlijk wel even wennen. Erik stond er bij de voormalige Super de Boer bekend om dat hij op het laatste moment, nèt voor sluitingstijd nog even binnen kwam vallen. âOhnee, daar hedde diejen paprikaboer ok weerâ, riepen de jongens van de KW hem dan lachend na. Maar hij deed zijn ronde wel erg snel omdat hij de winkel op zijn duimpje kende. Hij zou nu uit gewoonte met zijn kar de bocht om komen scheuren, zó tegen een schap opklappen en een verwoestend domino-effect veroorzaken tussen de potjes erwtjes & peejkes. Past overigens wel bij de op dit moment lopende actie van de C1000.
Als we met onze aankopen de kassa gepasseerd zijn, halen we nog snel even onze kanskaart langs de scanner om te kijken of we het aankoopbedrag terug hebben gewonnen, maar de mededeling HELAAS U HEEFT GEEN PRIJS GEWONNEN verschijnt in koeienletters op het scherm. Erik doet net of hij niet tegen zijn verlies kan en verscheurt woest de kaart, wat ons verbaasde blikken van andere klanten oplevert. Ik moet lachen en denk terug aan die keer in Gran Canaria op het strand, toen ik in scène zette dat ik het helemaal gehad had met die rotsudokuâs en net deed of ik het puzzelboekje grommend uiteenreet. Had je iedereen eens moeten zien staren! Ach, het kan toch nooit zo zijn dat er nu net toevallig iemand van de Beek zijn strandlaken hier op dit strandje uitschudt, dacht ik toen. Alhoewel, zeg nooit nooit! In de kleinste Franse gehuchten kom je ze tegen, die Bekenaren.
Het supermarktaanbod in Prinsenbeek is de laatste jaren in rap tempo aan het veranderen. De Appie en de Lidl zijn hier inmiddels helemaal ingeburgerd. De Super verdween jaren geleden uit de Haverdijk om in de Groenstraat weer op te duiken, fuseerde met De Boer op de Markt en werd een paar keer ingrijpend verbouwd. Het eindresultaat van de laatste verbouwing mocht er wezen: een gezellige, ambachtelijk aandoende winkel met nostalgische fotoâs van hoe ons dorp er in vervlogen tijden eruitzag. Wat zouden ze met die fotoâs gedaan hebben. Ik had er wel graag één aan de muur gehad.
Maar er is een supermarkt die al lang uit het Beekse straatbeeld is verdwenen, maar waar ik nog regelmatig aan terugdenk. Die winkel is de Spar. Vond ik het vroeger vreselijk irritant om elke dag als ik uit school kwam de dagelijkse boodschappen te moeten doen, waaronder dat stomme pakje sigaretten voor mijn moeder en die vieze buil shag met een mintgroen pakske vloeikes eronder geschoven voor mijn vader, nu mis ik het dorpse karakter van die buurtsuper toch wel.
Eigenlijk valt het gezoek in de nieuwe supermarkt best wel mee en hebben we alle benodigdheden voor de komende week zo bij elkaar gescharreld. Het is natuurlijk wel even wennen. Erik stond er bij de voormalige Super de Boer bekend om dat hij op het laatste moment, nèt voor sluitingstijd nog even binnen kwam vallen. âOhnee, daar hedde diejen paprikaboer ok weerâ, riepen de jongens van de KW hem dan lachend na. Maar hij deed zijn ronde wel erg snel omdat hij de winkel op zijn duimpje kende. Hij zou nu uit gewoonte met zijn kar de bocht om komen scheuren, zó tegen een schap opklappen en een verwoestend domino-effect veroorzaken tussen de potjes erwtjes & peejkes. Past overigens wel bij de op dit moment lopende actie van de C1000.
Als we met onze aankopen de kassa gepasseerd zijn, halen we nog snel even onze kanskaart langs de scanner om te kijken of we het aankoopbedrag terug hebben gewonnen, maar de mededeling HELAAS U HEEFT GEEN PRIJS GEWONNEN verschijnt in koeienletters op het scherm. Erik doet net of hij niet tegen zijn verlies kan en verscheurt woest de kaart, wat ons verbaasde blikken van andere klanten oplevert. Ik moet lachen en denk terug aan die keer in Gran Canaria op het strand, toen ik in scène zette dat ik het helemaal gehad had met die rotsudokuâs en net deed of ik het puzzelboekje grommend uiteenreet. Had je iedereen eens moeten zien staren! Ach, het kan toch nooit zo zijn dat er nu net toevallig iemand van de Beek zijn strandlaken hier op dit strandje uitschudt, dacht ik toen. Alhoewel, zeg nooit nooit! In de kleinste Franse gehuchten kom je ze tegen, die Bekenaren.
Het supermarktaanbod in Prinsenbeek is de laatste jaren in rap tempo aan het veranderen. De Appie en de Lidl zijn hier inmiddels helemaal ingeburgerd. De Super verdween jaren geleden uit de Haverdijk om in de Groenstraat weer op te duiken, fuseerde met De Boer op de Markt en werd een paar keer ingrijpend verbouwd. Het eindresultaat van de laatste verbouwing mocht er wezen: een gezellige, ambachtelijk aandoende winkel met nostalgische fotoâs van hoe ons dorp er in vervlogen tijden eruitzag. Wat zouden ze met die fotoâs gedaan hebben. Ik had er wel graag één aan de muur gehad.
Maar er is een supermarkt die al lang uit het Beekse straatbeeld is verdwenen, maar waar ik nog regelmatig aan terugdenk. Die winkel is de Spar. Vond ik het vroeger vreselijk irritant om elke dag als ik uit school kwam de dagelijkse boodschappen te moeten doen, waaronder dat stomme pakje sigaretten voor mijn moeder en die vieze buil shag met een mintgroen pakske vloeikes eronder geschoven voor mijn vader, nu mis ik het dorpse karakter van die buurtsuper toch wel.
Als kind had ik weinig geduld en vond ik het verre van interessant om de nieuwste Beekse roddels aan te moeten horen, dus stond ik altijd van de ene op de andere voet te wippen als ik me bedacht hoeveel knikkers ik in de tussentijd alweer had kunnen winnen. Of hoeveel levels van Boulderdash mijn buurmeisje en ik ondertussen alweer uit hadden kunnen spelen op de Commodore 64.
Een nietsvermoedende voorbijganger die toevallig in de buurt was, kwam bedrogen uit als hij of zij dacht hier wel even een snelle boodschap te kunnen doen omdat er maar één klant aan de kassa stond. Nee, zoân vrouw was, als ze zuchtend de winkel weer verliet, precies op de hoogte van wat er speelde in dit dorp. âWitte wie dâr dôôd is?â of âDân dieje van dân dieje hed unne nieuwe vrijerâ waren binnen deze muren veelgehoorde uitspraken. Ook wist je als vaste klant feilloos de goeie van de kwade producten te onderscheiden: âDie Fidaalsuzoenwasjengoow, die motte nie kope hoor, daar krijgde haoruitval van. Onzen Rachel vond elken ochtend hele dotten meej haar op heur kussen!â en âAgge oew handdoeken hiermee wast, kunde ze over ân tedje zo aon repen scheuren!â
Soms kwam je op een warme zomerdag de winkel binnen, bleek de stroom uitgevallen te zijn. Of de koeling die al maanden onregelmatig zoemde en waarvan de lichten onheilspellend flakkerden, bleek het weer te hebben begeven. De eigenaar, in de volksmond Pietje Biemd genoemd, wist zijn gespikkelde bananen, vaak meer zwart dan geel, zó goed aan te prijzen dat hij er nog vanaf kwam ook. Dan zei hij: âDie smaken het beste op oud broodâ, waarbij hij naar het broodschap wees. De harde bolletjes die daar uitgestald lagen, deden hun naam eer aan: o wee als er eentje op je tenen viel en je had slippers aan!
Als Pietje iets niet op voorraad had, deed hij er alles aan om het toch aan zijn klanten te kunnen leveren. Zo drukte hij eens een vijfguldenmunt in mijn hand met de vraag of ik even naar de Super wou fietsen voor âzoân nieuw blik croissantjes waar ze op de tillevisie zoveul reclame over makenâ. Het wisselgeld mocht ik houden. Het was voor hem een verliesgevende actie maar de klant was tevreden en daar ging het hem om!
De Spar had de oudste caissière van Nederland! Met haar 87 jaar wist ze nog verdomd goed welke prijzen ze moest aanslaan op haar met gevlamd hout beklede kassa. Scannen? Nog nooit van gehoord! Voor deze kassa zou menig antiekhandelaar heel wat neergeteld hebben. Als ze een nieuw product in haar rimpelige handen kreeg, riep ze met haar kraakstem de naam of de omschrijving naar achter en kaatste Piet vanachter de snijwaren binnen een seconde de juiste prijs terug. Bij het gemeentehuis ben ik vaker dan eens met meer geld thuisgekomen dan ik had meegekregen om mijn Kuilabonnement te kopen (wat ik zelf niet eens in de gaten had omdat ik zo met mijn vriendinnetjes stond te giebelen) maar Oma van de Spar â zoals ik haar noemde â liet dat niet gebeuren. Die was nog hartstikke goed bij de tijd.
Maar tijden veranderen... Deze oudste caissière van Nederland is wat jaartjes terug overleden.
Een nieuwe recordhoudster? Die zal als werkend persoon de 70 niet meer halen want prijzenoorlogen en de daarmee gepaard gaande kostenreductie dwingen supermarkten tot het toepassen van een rigoureus verjongingsbeleid onder hun personeel. En dan bedoel ik niet dat alle medewerkers boven de 50 zalfjes moeten gaan smeren...
Het huidige supermarktbestand zal ook wel niet lang in deze vorm blijven bestaan. Met de herinrichting van de markt en de (letterlijk en figuurlijk) op stapel staande - erg stadse - nieuwbouw zal ook deze C1000 weer op de schop moeten worden genomen. Misschien komt er nog een nieuwe franchiser bij, misschien verdwijnt er wat detailhandel die niet kan concurreren met de âJumbo-hypermarchéâ die er gaat komen bij het NAC-stadion...
Of zouden de mensen, die in deze hectische tijd toch weer terug lijken te grijpen naar eerlijke, nostalgische elementen, graag een buurtsuper zien verschijnen in één van de weinige historische panden die ons dorp nog telt...?
Meer verhalen van Ilse Leijs, waaronder het carnavalsitem 'Sienergy', zijn te vinden op: klik hier.
Soms kwam je op een warme zomerdag de winkel binnen, bleek de stroom uitgevallen te zijn. Of de koeling die al maanden onregelmatig zoemde en waarvan de lichten onheilspellend flakkerden, bleek het weer te hebben begeven. De eigenaar, in de volksmond Pietje Biemd genoemd, wist zijn gespikkelde bananen, vaak meer zwart dan geel, zó goed aan te prijzen dat hij er nog vanaf kwam ook. Dan zei hij: âDie smaken het beste op oud broodâ, waarbij hij naar het broodschap wees. De harde bolletjes die daar uitgestald lagen, deden hun naam eer aan: o wee als er eentje op je tenen viel en je had slippers aan!
Als Pietje iets niet op voorraad had, deed hij er alles aan om het toch aan zijn klanten te kunnen leveren. Zo drukte hij eens een vijfguldenmunt in mijn hand met de vraag of ik even naar de Super wou fietsen voor âzoân nieuw blik croissantjes waar ze op de tillevisie zoveul reclame over makenâ. Het wisselgeld mocht ik houden. Het was voor hem een verliesgevende actie maar de klant was tevreden en daar ging het hem om!
De Spar had de oudste caissière van Nederland! Met haar 87 jaar wist ze nog verdomd goed welke prijzen ze moest aanslaan op haar met gevlamd hout beklede kassa. Scannen? Nog nooit van gehoord! Voor deze kassa zou menig antiekhandelaar heel wat neergeteld hebben. Als ze een nieuw product in haar rimpelige handen kreeg, riep ze met haar kraakstem de naam of de omschrijving naar achter en kaatste Piet vanachter de snijwaren binnen een seconde de juiste prijs terug. Bij het gemeentehuis ben ik vaker dan eens met meer geld thuisgekomen dan ik had meegekregen om mijn Kuilabonnement te kopen (wat ik zelf niet eens in de gaten had omdat ik zo met mijn vriendinnetjes stond te giebelen) maar Oma van de Spar â zoals ik haar noemde â liet dat niet gebeuren. Die was nog hartstikke goed bij de tijd.
Maar tijden veranderen... Deze oudste caissière van Nederland is wat jaartjes terug overleden.
Een nieuwe recordhoudster? Die zal als werkend persoon de 70 niet meer halen want prijzenoorlogen en de daarmee gepaard gaande kostenreductie dwingen supermarkten tot het toepassen van een rigoureus verjongingsbeleid onder hun personeel. En dan bedoel ik niet dat alle medewerkers boven de 50 zalfjes moeten gaan smeren...
Het huidige supermarktbestand zal ook wel niet lang in deze vorm blijven bestaan. Met de herinrichting van de markt en de (letterlijk en figuurlijk) op stapel staande - erg stadse - nieuwbouw zal ook deze C1000 weer op de schop moeten worden genomen. Misschien komt er nog een nieuwe franchiser bij, misschien verdwijnt er wat detailhandel die niet kan concurreren met de âJumbo-hypermarchéâ die er gaat komen bij het NAC-stadion...
Of zouden de mensen, die in deze hectische tijd toch weer terug lijken te grijpen naar eerlijke, nostalgische elementen, graag een buurtsuper zien verschijnen in één van de weinige historische panden die ons dorp nog telt...?
Meer verhalen van Ilse Leijs, waaronder het carnavalsitem 'Sienergy', zijn te vinden op: klik hier.
Woensdag 14 april 2010
Prinsenbeeksupermarkt
0
[nexturl]
