Groenrijk kerst 2021
  1. ‘Ik ga m’n politiepak missen’

    Nog een week en dan verlaat wijkagent Inge Leer (60) na 41 jaar de politie om vroegtijdig van haar pensioen te gaan genieten. ,,Ik ga het missen; de dynamiek én het politiepak dat ook zo bij mijn werk hoort. Maar vooral het hele netwerk.’’ Vanaf het moment ze haar besluit onlangs bekendmaakte, komt er veel los.
    • Met Sjoerd Vink.
    • Met Albert Bening.
    • Met Erik Jan Bosma.
    • Bij aanvang van het politiewerk.
    (Foto's: Inge Leer)

    Leer heeft besloten te stoppen vanwege persoonlijke omstandigheden en de ontwikkelingen binnen de Nationale Politie. Veel van wat ze in haar carrière heeft meegemaakt komt nu naar boven, vertelt ze. ,,Het is dan ook een heel dubbel gevoel, maar verstandelijk weet ik dat ik de goede keuze heb gemaakt; doorploeteren is geen optie.’’

     

    Sinds ze op haar negentiende vanuit Zeeuws-Vlaanderen voor de opleiding naar Apeldoorn vertrok, draait veel in haar leven om de politie. In 1983 kwam ze bij de landgroep Prinsenbeek van de Rijkspolitie, later team Weerijs. Na 25 jaar surveillancedienst, of zoals ze het zelf noemt ‘rechts voorin de auto’, ging ze aan de slag als wijkagent. Korte tijd in Heksenwiel in de Haagse Beemden en vervolgens in 2006 in Prinsenbeek. Samen met respectievelijk Eric Weening, Albert Bening, Sjoerd Vink en de laatste jaren met Erik Jan Bosma.

     

    Hulpverlenend

    ,,Ik heb altijd hulpverlenend willen zijn. En bij de politie was geen saaie job. Het is me altijd goed bevallen. Ik had niet anders gewild; een kantoorbaan van negen tot vijf was niets voor mij. Als de dag begint kun je van alles plannen, maar er komt altijd wel iets tussendoor. Dat heeft ook zijn charme’’, aldus de scheidend wijkagent, die er kritische aan toevoegt dat dit de laatste tijd wel een beetje doorslaat, dat ze daardoor de regie kwijtraakt.

     

    Hoewel ze het dynamische van haar werk juist zo waardeert, kan het ook té zijn. ,,Een aanrijding met letsel of iets waar kinderen bij betrokken zijn, kunnen me erg raken.’’ Juist in haar eerste jaar in de praktijk had ze als jonge agent bijna elke maand een overlijden en dat hakte er flink in. ,,Dan is een goed klankbord heel belangrijk voor de verwerking. Collega’s vangen elkaar op.’’

     

    Dergelijk zaken zal ze zeker niet missen, maar het netwerken en de evenementen des te meer. Zo kijkt ze met veel plezier terug op haar periode bij de Delta-eenheid bij NAC. ,,Dan waren we in vaste ploegen met het publiek bezig, heel leuk werk. Soortgelijke werkwijze pasten wij toe tijdens het evenement Carnaval Boemeldonck.’’ Ook het spreekuur in De Zilverberk deed ze met veel motivatie. ,,Dat was belangrijk voor de verbinding. Daar is nu geen ruimte meer voor, dat is triest.’’ 

     

    Samen de boer op

    Juist de samenwerking met collega’s is wat het werk ook zo mooi maakt, vindt ze. ,,Samen de boer op, samen huisbezoeken doen.’’ Prinsenbeek heeft eigenlijk alles voor een wijkagent, is haar ervaring. ,,Een dorpskern, buitengebied, veel evenementen, een actief verenigingsleven en eerst vier en nu drie scholen; het is geen stadswijk.’’ Ze waardeert de warme contacten met de Beekse horeca en organisatoren van evenementen. ,,Daar deden we ook onze stinkende best voor en kwamen we voor terug. Dat rondje langs de kasteleins net voor carnaval, één van de dingen die ik heel erg ga missen.’’

     

    Achter de voordeur

    Tijdens haar lange carrière bij de politie is het vaker voorgekomen dat ze een tandje moest bijzetten bij een vechtpartij en ook gebeurde het dat ze haar wapen moest trekken. Geschoten heeft ze nooit. ,,Iets heel simpels kan soms helemaal uit de hand lopen’’, is haar ervaring. ,,Iemand kan helemaal door het lint gaan.’’

     

    Toch speelt een groot deel van het werk van de wijkagent ook in Prinsenbeek zich ‘achter de voordeur’ af, legt ze uit. Dan gaat het om zaken als huiselijk geweld en stalking. ,,En corona heeft het nog een extra duwtje gegeven als het gaat om financiële en emotionele problemen. Dan zijn er ook nog de ouderen die steeds langer thuis wonen; schrijnende gevallen soms. En de mensen die helemaal niet geholpen willen worden.’’

     

    In haar werk merkte ze dat de maatschappij minder verdraagzaam werd. En anders dan tussen 2010 en 2012 toen er in Prinsenbeek een inbraakgolf was, worden bewoners nu vooral getroffen door digitale oplichting. Iets wat ze volgen Leer niet eens altijd melden, omdat ze zich ervoor schamen. Terwijl melding en aangifte juist zo belangrijk zijn, benadrukt ze. ,,Dat dat niet altijd gebeurt, komt ook doordat dat de politie niet altijd direct aanspreekbaar is. Dat is een zorgelijke ontwikkeling.’’

     

    Verbinding

    Het werk van een wijkagent is veelomvattend. ,,De wijkagent is iemand die weet wat er leeft, met overal tentakels, iemand die zorgt voor verbinding en zich verdiept in de wijk en de problematiek.’’ En dat is nou juist wat de ervaren Leer zo graag vast zou houden. ,,We willen in het veld staan, maar we moeten steeds meer regisseur worden. Het zal daardoor anders worden.’’

     

    Dat ze nu echt vertrekt, moet nog even ‘landen’. Haar pak - met wapen, pepperspray en wapenstok - gaat ze zeker missen. ,,Dat hoort zo bij je.’’ Maar ook het contact met de collega’s én Prinsenbeek, benadrukt ze. ,,Ik hoop echt dat ik iets heb kunnen betekenen door mensen te helpen. Ik heb zo’n mooie job; wie neemt het stokje over?’’ Over haar opvolging is nog niets bekendgemaakt.

     

    Na haar afscheid verwacht ze eerst te moeten ‘bekomen van de klap’. Vervelen zal ze zich thuis niet, met een eveneens gepensioneerde echtgenoot, twee dochters en twee kleinzonen. ,,Ik heb een groot huis met een tuin en dieren. Ik houd van lezen, fietsen en wandelen en zit bij een koortje, Italiaans clubje en wijkvereniging.''

    Donderdag 18 november 2021
    Prinsenbeekwijkagentpensioen
    • Met Sjoerd Vink.
    • Met Albert Bening.
    • Met Erik Jan Bosma.
    • Bij aanvang van het politiewerk.
    (Foto's: Inge Leer)
    0
    Reacties